De eindigheid

Nog nooit leek iemand het ooit te begrijpen. Er zat vanalles vanbinnen in mijn hoofd, in mijn lichaam. Maar de reactie was atlijd dezelfde. Hoe komt het dat je je zo voelt? Wat is er gebeurd? Waar zit je mee bezig? Je hebt toch alles om gelukkig te zijn? Jij moet toch geen zorgen hebben? Allemaal reacties die logisch lijken, waarop je beredeneerd enkel maar positief kan antwoorden. Het toch is dat gevoel zo hevig aanwezig. Zo sterk en krachtig, verlammend. Waar komt het vandaan? Wat is er gebeurd? Ik weet het niet. Echt niet. Het lijkt zo onredelijk om zo vaag te zijn. Iedereen om me heen reageert met een onbegrip daarop. Maar zelfs ik loop gefrustreerd. Dat gevoel gaat niet weg, lijkt constant als een pletwals alle andere gevoelens weg te walsen. Waarom toch? Welke steen is ooit groot genoeg om dat weg te krijgen. Ik werd onrustiger, kwader met mezelf, ik zocht naar de reden waarom ik me zo voelde. Ik vocht, keihard, tegen een beest dat ik niet zag of kende, waarvan ik niet wist hoe ik het moest bekampen. Het is een vechtkamp dat ik niet kon winnen zonder de juiste wapens in de hand. Maar er bestaat geen gouden handboek om te tonen hoe je er tegenaan moet gaan. Mijn strijdkrachten raakten opgebruikt. Eén enkel tikje was voldoende om temidden het strijdtoneel ten onder te gaan. Ik zag het nooit komen, maar de slag van iets onbekend gooide me neer. Ik stak geen witte vlag meer op, meer besloot dat het beter was stervend ten onder te gaan. Liever dan door medevechters te moeten worden afgevoerd. Dus ging ik weg, liet alles achter en besloot dat niemand nog door me zou opgehouden worden in het leven. Een gedachte die er nog steeds is: ik wil geen ballast zijn. Als ik geen vreugde kan brengen, dan ook liever geen verdriet. Wat voor anderen zo onsolidair vinden, leek me zo gerechtvaardigd. De eerste reacties waren telkens dezelfde: "Je moet blijven voor anderen die je zouden missen, die je verdriet zou aandoen." Talloze malen legde me een schuldgevoel op, moest ik er blijven zijn voor anderen. Maar wat deed ik dan nog voor mezelf? Blijft een gewond dier leven om de andere dieren blij te maken? Waar zat de waarde voor mijn eigen leven nog? Ik kon niet verder voor anderen, had het moeilijk om nog te willen voor mezelf. Het leek egoïstisch voor velen, maar het was de meest rationele gedachte die ik ooit had.

No Comments