• Disco ball

Discotheek

"Wat zit er eigenlijk in het hoofd van iemand die een depressie geeft?" Het blijft een moeilijke vraag om op te antwoorden, maar toen ze me onlangs de vraag nog eens stelden, had ik een soort antwoord: Een discotheek. Stel je voor: je staat op een dansvloer. Rond jou staat een massa mensen te dansen en te roepen. Ze springen en zwaaien op de tonen van de muziek de DJ doorheen de boxen jaagt. Hij neemt iedereen mee in een roes van gelukzaligheid en vreugde. Maar ikzelf sta met een zwart laken over me, in het midden van die dansende groep genieters. Met een koptelefoon en enkel zwaarmoedige muziek die in mijn hoofd binnen dringt. Ik snap de mensen om me heen niet: hoe kan je dansen op al die negatieve tonen? De lichten flitsen langs alle kanten, ze gieten regenbogen van vrolijke kleuren over de massa heen. de lichten flitsen snel, dan weer traag, zodat het publiek het dansen blijft uithouden. Ze bewegen vlot mee op de muziek, de mensen baden in een zee van kleuren en lachen, gieren, praten, ... Ikzelf sta op een dode plek van de dansvloer, alle lichten bewegen tot net naast mij. Ze mijden me en toveren mijn plaats op de dansvloer tot een dode hoek. De massa lijkt me naar alle kanten te duwen maar de dove, zwarte plek blijft kleven. Hun gespring duwt mij heen en weer, vergroot mijn angst van de massa. Ik wil vluchten naar buiten, maar al die mensen duwen me alle kanten uit, zelden komt de voordeur in zicht. Af en toe zie ik eens iemand binnen komen langs die deur, maar elke keer word ik meer en meer de andere kant uit. Plots sta ik vlakbij de achterdeur. Ik zwier ze open, snakkend naar lucht en licht. maar de achterdeur toont me enkel een heel diepe afgrond... Zou ik?

No Comments